"Ermenek sahipsiz" dediğimizde birileri hemen alınıyor, kızıyor. Ama Allah aşkına, her gün gözümüzün önünde yaşanan şu ekonomik tiyatroya bakınca insanın aklına başka ne gelebilir ki?
Gelin, hep birlikte şu acı tabloya bir göz atalım. Burnumuzun dibindeki Mut’ta kayısı bahçede 15-20 TL arasında alıcı buluyor. Bizim bu bölgelerde kirazın toptan fiyatı ise taş çatlasın 30-40 TL civarında seyrediyor. Peki, aynı kayısı ve kiraz markete, manava, tezgaha indiğinde ne oluyor? Kayısı birden 100 TL’ye fırlıyor; kiraz ise 100-150 TL bandında el yakıyor!
Bu Uçurumun Sorumlusu Kim?
Sormak gerekiyor: Üretici ile tüketici arasındaki bu devasa, akılalmaz fiyat farkı neden oluşuyor? Alın teri döken, gecesini gündüzüne katan çiftçiden üç kuruşa kapatılan bu ürünlerin, halka fahiş fiyatlarla satılmasına neden göz yumuluyor?
Bu piyasayı, bu acımasız satıcıları ve etiketleri kim denetliyorsa lütfen artık görevini liyakatle yapsın. Denetim mekanizmaları kağıt üzerinde kalmamalı, sahaya inmeli.
Eğer bu ürünler olması gereken, makul fiyatlarla raflarda yer alsa fena mı olur? Hem vatandaşın bütçesi nefes alır hem de evine meyve götüremeyen anne babalar rahat eder; çocuklarımız bol bol meyve tüketip sağlıklı büyür.
Çözüm Belli: Rekabet ve Sıkı Denetim
Her fırsatta dile getiriyorum; bazen çevremize bakınca gerçekten de sahipsiz, arkasız bir memlekette yaşıyormuşuz hissine kapılmamak elde değil. Yetkililerin bu can yakıcı konunun üzerine daha fazla düşmesi, denetimleri sıkılaştırması artık bir lüks değil, zorunluluktur.
Ayrıca yerel piyasadaki bu tekelleşmeyi ve fahiş fiyatlanmayı kırmanın yolu da belli. Dışarıdan Ermenek’e ürün getirmek isteyen seyyar esnafa, üreticiye pazar yerinde alan açılmalı, yer gösterilmelidir. Rekabetin olduğu yerde fiyatlar dengelenir. Bırakın dışarıdan gelen satıcı da kazansın, uygun fiyatla taze meyveye ulaşan Ermenek halkı da kazansın!
Unutmayalım ki; üreticisini korumayan, tüketicisini ezdiren bir sistemde hiç kimse mutlu olamaz. Yetkilileri bir an önce göreve ve bu sahipsizliğe son vermeye davet ediyoruz.